30/12/16  Op naar oudejaarsavond…(Birma reisverslag deel vier)

30/12/16  Op naar oudejaarsavond…(Birma reisverslag deel vier)



Vrijdagnamiddag : Brommers op het strand…

Na de middagrust hoor ik veel lawaai in de buurt van het openlucht restaurant. De leidster van een groep jonge kerels uit een Yangons bedrijf  spreekt me aan terwijl ik kijk naar een wedstrijd waar ze om het meest met stokjes knikkers moeten oppikken, ze krijgen een weekendje cadeau van de baas! Vandaar al dat applaus !

Er wordt niet veel gezwommen ,de aflandse wind kan gevaarlijk zijn zoals later zal blijken.

Brommers rijden heen en weer op het strand als het laag water is. Dan wordt  er een soort kleilaag afgezet door de zee en brommers kunnen hier gas geven! Met een aantal afgeslepen rotsen als ruggen van walvissenwaar je bij laag water op kunt zitten geeft dat wel een speciaal zicht, iets anders dan aan onze kust!

Wat eveneens opvalt zijn de vele  “strandhonden” die vrij rondlopen en kweken à volonté en leven van afval dat ze vinden. Vlak naast mijn bungalow wachten er een vijftal puppies op eten dat moedervruchteloos zoekt, soms  komen ze eens loeren aan mijn deur of er iets van de kar zal vallen .Op het strand komen ze neuzen aan je tas en als ze eten ruiken …Ik denk weer aan de Indische straathonden…

Weer wat eten…

Tegen 18 uur heb ik toch wat honger en ga aan tafel want ze  vlug volzet en ik ben alleen!

Ik moet lang wachten op de “zoetzure zeevruchten curry” die ik besteld heb. Pas tegen zeven  uur krijg ik eten, nochtans zijn er heel veel jonge kelners, nog wat onwennig in hun uniform, die mekaar in de weg lopen .Het eten is niet gaar genoeg voor mij want onderweg had ik ook nog problemen met mijn gebit gekregen!  .

Ik zie twee Duitse mannen van rond de zestig die uit Phuket komen vertellen ze me later en vermoedelijk een Russisch koppel te zien aan de uitdagende manier waarop de vrouw gekleed is .De man heeft een rood Santa Claus petje op. Ik hoor ze inderdaad wat later Russisch praten. Ze negeren me compleet. Alle anderen zijn welstellende Birmanen.

Ondertussen begint de karaoke muziek bij het in felle kleuren  verlichte podium en dat duurt zo tot bijna middernacht…

ik ga om halftien slapen na eerst wat tv stations uitgeprobeerd te hebben maar er is niets bij dat ik kan verstaan. Ik volg  dus geen nieuws want er is ook geen wifi! Voor Birmanen is dat geen probleem met hun smartphones en Myanmar simcard.  Er is zelfs geen telefoon op de kamer want voor hen is dat dus ook niet nodig…het Beach Resort is duidelijk alleen gericht op dat publiek .

Het personeel kent bijzonder weinig Engels, er zijn blijkbaar veel jongens die de  stiel wat leren voor de drukke periodes, ze zijn wel  heel vriendelijk ,ook de vele meisjes die de kamers elke dag komen opruimen. Ik zie hier geen jonge dikkerds zoals in Thailand, behalve enkele gezette burgers uit de hogere rangen…

zaterdag 31 /12/16  oudejaarsavond

Ik heb goed geslapen en en word  wakker om halfzes door het binnenvallende licht dat de heel lichte gordijnen niet kunnen tegenhouden.

Het ontbijt begint om zeven uur en is niet zo denderend althans voor westerlingen, enkel noedel gerechtjes  en toast met jam. Het is er druk en er is weer te  veel wind te veel om buiten te zitten.

Ik maak nadien een wandeling richting noorden over de weg en zoek het “Coconut Restaurant” dat volgens LP goed is maar het blijkt te ver voor mij. Ik ga terug en rust uit op een strandrots . Ik voel me toch nog altijd erg moe en blijf mijn medicatie nemen .Over de middag wil ik niet gaan eten, ik heb nog geen honger en wil mijn maag laten rusten.

Na de siësta ga ik wandelen en wat foto’s nemen, het is er mooi met de nakende zonsondergang.

ik ga eten rond zeven uur  en vraag wat groentesoep ,voor het eerst smaakt het me weer! Dat wordt  dan mijn oudejaarsavond menu!

Weer op de kamer kijk ik wat tv… en hoor wat later veel muziek, ik ga opnieuw buiten en zie niet ver van mijn deur een groep Birmaanse vrienden en vriendinnen die samen luidruchtig nieuwjaar vieren met hun eigen geluidsinstallatie. Ik ga weer in de buurt van het restaurant kijken en op het podium is er weer een karaoke optreden, wel jammer dat ze vals zingen .

Ik ontmoet een Italiaanse die ook aan het kijken is en we wensen mekaar “buon anno!”

Als ik weer in mijn  kamer kom gebruik ik dan maar  mijn oordopjes!  Om middernacht  is er nog een soort primitief “vuurwerkje” .

Toch  vind ik die eenvoud hier zo aandoenlijk ,al die glitter uit het westen kennen ze nog niet maar ze maken veel plezier. Ik kan uiteindelijk inslapen !

Nieuwjaar 01/01/17!

Ik word wakker om halfzeven het is al een tijdje klaar door de nieuwjaarszon ! Hoera! Ik leef nog in 2017!

Ik ga ontbijten om halfacht, er is al erg veel volk. Er zijn geen vrije tafels meer en ik schuif aan bij het Duits mannenkoppel dat ik al ontmoet had maar ze zeggen weinig tegen me, nog te moe van het vieren? Ik heb al vriendelijkere Duitsers  gezien…

Bij het wandelen nadien zie ik veel kinderen op het strand, het is immers  zondag…ze gaan niet ver in het water ,hebben alle kleren aan bij het zwemmen en hebben een grote autoband bij zich . Ze komen uit de hutjes in de buurt.

Dicht bij mijn bungalow  zitten een jongen en een meisje, kinderen nog  te proberen wat snoep of fruit te verkopen.

Rond halfeen ga ik maar weer naar het restaurant ,er is weinig volk, de meesten zijn al weer weg na de feestnacht. Ik bestel gemengde groenten en wat  rijst want krijg toch wat honger ondertussen.

Als ik na de siësta weer ga wandelen zie ik dat er een jongen te ver is af gedreven met zijn rubberband door de aflandse wind en een vissersbootje  moet hem oppikken .

ik ga in het water lopen met mijn lange zwembroek en zie visnetten inhalen. Er zitten veel kleine visjes in het net die ze nadien laten drogen. Ze laten ook garnalen zien die ze aan het “kruien” waren  zouden we in Oostende zeggen.

Na zonsondergang ga ik eten, er is duidelijk minder volk dan gisteren.

Ik vraag “farmers soup ” in de hoop dat het doenbaar is voor mijn gebit maar het is wel heel erg pittig gekruid, gelukkig zitten er veel grote garnalen in …

Ik ga terug naar mijn bungalow om te lezen, dat is een luxe als je geen internet hebt.

Wat later is er weer veel te luide karaoke muziek!

02/01/17 maandag laatste volle dag aan zee

Als ik wil vertrekken voor het ontbijt merk ik dat mijn sandalen verdwenen zijn! Ik had mijn sandalen niet binnengehaald  omdat ze nog vuil waren door het slijk van het strand .

Ik had de avond voordien  inderdaad iets gehoord maar het was al te laat, de dief was verdwenen. Er is nochtans security, iemand van het personeel?

Ik heb alleen nog mijn nieuwe stadsschoenen mee. Na het ontbijt probeer ik te wandelen  in het water met de plastic slippers van op mijn kamer hier…maar die knellen te veel…ik loop dan maar op mijn blote voeten ,maar kijk goed uit want er liggen soms gebroken bier- en brandyflessen in de buurt van de rotsen achtergelaten door de fuifnummers !

Bij mijn terugkomst komt een kelner, vriend van de gids die wat Engels kent vragen hoe het gaat en ik vertel het verhaal. Hij zou het aan de manager melden als hij terug is van Dawei… Ik heb er niets meer van gehoord. Ik heb al heel veel gereisd in landen waar je de slippers buiten moet laten en staan en dit is nog maar de tweede keer dat het gebeurt…gelukkig zijn het geen nieuwe. In Yangon zal ik proberen nieuwe te kopen die groot genoeg zijn voor mij.

Ik werk wat  aan mijn reisverslag en maak nadien aan zee weer een wandeling .Ik dacht eerst op blote voeten naar het avondeten te gaan maar heb dat dan toch maar niet gedaan.

ik kies gestoomde vis op het menu, er blijkt er geen meer te zijn, alles uitverkocht met oudejaar? Ik ben tevreden met een groene garnaal curry en als drank neem ik  kokoswater…

Er is toch wel weer karaoke muziek zeker ,ik dacht dat het na nieuwjaar gedaan zou zijn , waar zijn mijn oordopjes weer vraag ik me af en lees nog wat verder tot ik in slaap val…

(wordt  vervolgd)