Pech onderweg naar Dawei! Donderdag 29/12/16  (Birma reisverslag deel drie)

Pech onderweg naar Dawei! Donderdag 29/12/16 (Birma reisverslag deel drie)

Vanmorgen ga ik al ontbijten om halfzeven, de gids zal me om kwart over zeven al komen oppikken samen met de chauffeur want we moeten 200 mijl afleggen vandaag…

Ik heb niet zoveel honger en plots krijg ik erge buikpijn, moet dringend naar het toilet: lichte diaree, Geen probleem, ik neem voor alle zekerheid een Immodium tablet. Als de gids komt kan ik uitchecken uit “Cinderella”en daar gaan we dan in een moderne 8 persoonsauto.

Dodenspoorweg

Onderweg zijn er overal wegverbredingen die ons doen vertragen.
Twee uur later komt onze eerste stop in Thanbyuzayet bij de beruchte Dodenspoorweg die de Japanners  aanlegden dwars door Birma in 1942-43. Ik kreeg wat uitleg in het herinneringscentrum en bekeek er dearchieffoto’s. Birmaanse dames willen me perse op de foto hoewel ik me niet zo fit voelde en nog steeds pijn had aan mijn linkerheup. We reden een eind verder naar het militair kerkhof waar ik ook grafstenen kon vinden van Nederlanders die uit hun toenmalige kolonie Nederlands Indië daar als krijgsgevangenen te werk gesteld werden. Er zijn heel veel grafstenen, ik herken de begraafplaatsen van bij ons in de buurt en ik word er stil van, oorlog raakt me altijd ! 20.000 krijgsgevangenen zijn tijdens de constructie  omgekomen 

We kunnen weer doorrijden, de airco houdt me koel en we houden een middagstop in een lokaal restaurant in de buurt van Ye. Het eten is er koud en de gewassen borden nog nat! Ik eetalleen wat rijst een een paar hapjes groenten. Wat later nemen de buikproblemen toe! We rijden door, er zijn bij ieder dorp onderweg stops voor tolgeld, we raken stilaan in de bergen met nog meer werken aan wegverbredingen en bruggen .

Veel vrouwen werken in de middaghitte aan de asfaltering van de weg, steenbrokken leggen, er teer uit grote vaten er over uitsmeren, alleen de walsmachine  is machinaal. Ik vraag hoeveel die mensen verdienen en de gids zegt 3000K voor 12 uur werk per dag, dat is ongeveer twee euro! Niet te verwonderen dat velen proberen (illegaal) te migreren naar Thailand, vlak aan de overkant van de bergen, daar is het minimumloon voor Thais 300TB of ongeveer 8 Euro, de Birmanen krijgen daar niet zoveel maar toch meer dan hier. Ik fotografeer de vrouwen  maar lever niet.

Bij de bergpas Thanintharyi tevens de grens met de provincie Dawei moet ik mijn reispas en visum tonen aan de douane , alles wordt gekopieerd en we mogen door.

Pech

Op 60 km van ons einddoel, de stad Dawei (Tavoy) valt onze auto plotseling stil. Eerst probeert de chauffeur de pech te verhelpen maar het lukt niet .Ik had al een tijd geleden een rood lampje zien flikkeren zelfs van in het begin al maar chauffeur besteedde er blijkbaar geen aandacht aan. Hij belt een vriend op die raad geeft maar dat helpt ook niet, er is hier geen pechverhelping!…

Het is heel erg warm, de airco werkt niet meer, ik vind nauwelijks wat schaduw van de auto in de vroege namiddag, ik voel me echt niet goed. De gids stelt voor dat we gaan liften en de chauffeur zal later wel hulp vinden.
Na vijf minuten hebben we beet, er stopt er een grote auto van de douane, ze hebben plaats voor ons en we kunnen mee!
Er klinkt erg luide moderne muziek door de zoon gekozen die vooraan zit en er zijn nog drie koppels van rond de vijftig mee, die zitten op de tweede en derde bank, ik zit in de tweede rij aan de kant naast een dikkerd wellicht de baas…, de gids op de derde rij legt het hele verhaal uit, ze vragen mijn leeftijd en zijn erg verbaasd…
Ik moet braakneigingen onderdrukken en heb het erg lastig, stel je voor we krijgen een lift en ik maak hun wagen vuil…
Eindelijk in Dawei( Tavoy)

We dalen af naar de hoofdstad van de gelijknamige provincie en we stoppen eindelijk aan ons splinternieuw hotel , we danken de bereidwillige douaniers, de gids checkt me in terwijl ik naar het toilet loop, maar heb alleen hevige pijn en een koortsig gevoel .Ik ga dadelijk naar mijn kamer om te rusten en hoef echt geen eten. Ik kan niet slapen, mijn hart slaat supersnel en later moet ik uiteindelijk de rest van de nacht zwaar overgeven en heb erge diarree.

Afzien op weg naar rust aan zee vrijdag 30/12/16

In het splinternieuwe hotel had het ontbijt plaats op de zesde verdieping met mooie vergezichten maar ik was te moe om te fotograferen en ik at alleen wat toast en een eitje, en dat was ook nog te veel.

De gids komt om kwart over acht, de chauffeur is ondertussen terecht en heeft een kleinere andere auto gevonden.
Ik kan inpakken en de gids stelt voor het programma toch te proberen uit te voeren maar ik wou dringend eerst naar een dokter of apotheker.
Die gaf me medicijnen ondermeer antibiotica tegen de parasieten in mijn darmen, ook rehydratie zouten om uit uitdroging te bestrijden.

We rijden eerst heel traag naar een rubberplantage waar we het proces kunnen volgen tot aan de lappen witte latex die te drogen hangen.

Ik moet weer overgeven onderweg, we rijden naar het huis van chauffeur in de buurt en hij geeft me een schoudermassage en straffe thee.
We rijden verder naar een cashewnoten fabriek waar hoofdzakelijk alleen vrouwen werken. Ze krijgen 500K voor 1 kg gereinigde noten en het duurt lang eer dat klaar is!

Er is ook een “café” waar ze “skybeer” drinken, bier gemaakt van palmsap waarvoor ze hoog moeten klimmen in de palmbomen..; Ik heb het vroeger nog gedronken in India maar nu heb ik absoluut geen zin!

Ik lust geen middagmaal ,alleen wat kokossap . Bij het bezoek aan de warmwaterbronnen met water van 60° in de buurt kan ik mijn voeten wassen en voel me al iets beter.

We schrappen het bezoek aan een pagode ver weg en dalen af naar het Mangan Kan Beach Resort in het gelijknamige dorp. We komen omstreeks één uur aan en ik kan inchecken, net voor er veel Birmaans volk met bussen aankomt voor de jaarwisseling!.

Eindelijk rust!

Mijn kamer met zeezicht is nog niet klaar maar ik kan ondertussen toch wat rusten op het balkon
Mijn gids herbevestigt mijn terugvlucht op dinsdag 3 januari naar Yangon .Voor hij vertrekt geef ik hem een fooi .De chauffeur zal me die dag om14 uur komen oppikken en dan geef ik hem ook een fooi . Het zijn vrij sobere kamers maar het zeezicht is mooi, er is wel erg veel storende wind, hopelijk alleen maar in de avond… Na het opmaken van de bedden kan ik eindelijk rusten en nadien maak ik een korte wandeling aan zee, Mijn heup doet geen pijn meer, ik geloof nogal in het zelfherstellend vermogen van mijn lichaam, als je er naar luistert tenminste…De namiddagzon over de Andaman Zee doet wonderen…