Reis naar het verleden

Reis naar het verleden

 “Reis naar het verleden”

Mijn blog is eigenlijk een reisverslagboek ,dat onlangs werd uitgebreid met een reeks “ reizen van vroeger”als de actualiteit ernaar verwijst. Zoals “met de Bouworde naar Duitsland” naar aanleiding van de lectuur van “Duitsland op het spoor “ van Dr Els Snick dat een onverwachte grote rol speelde in verband met mijn film “Herinneringen  van een Oorlogskind 1939-1945”meehelpen in Bouworde 1954 GOppingen (Zuid-Duitsland)
Vandaag begin ik met de titel “ Reis naar het verleden “ dat rechtstreeks verband houdt met het ontstaan van die film.
Ik moet dan altijd denken aan de beroemde openingsregels van de roman“The go-between” (ook verfilmd) over een jongen die onverwacht brutaal volwassen wordt rond 1900 “ The past is a different country, things are different there” waarin een oudere man terugblikt op die gebeurtenissen die hem zo veranderd hebben als kind .Tante Godelieve en nonkel Albert met nichtje Monique 1939
Als ik terugblik in mijn film is het ook nog zo. Soms vraag ik me af of ik dat wel ben in die andere en gevaarlijke tijd, het lijkt allemaal zover af..maar ook nabij door de sporen die het achtegelaten heeft in mijn geheugen.

ma en mij in SINt-jansstraat oostende 1938 Het idee voor de film begon met de vraag van mijn jongere broers en zussen om nu eindelijk iets te vertellen over die moeilijke oorlogsjaren en de nasleep ervan maar het lukte me niet.
Toen het huis in Gistel waar we in de oorlog een buurtwinkel hadden zou af gebroken worden slaagde ik erin daar toch nog eens binnenstappen en toen kwamen inderdaad veel herinneringen terug. Toen wist ik zeker dat ik er een film over zou maken.Winkel in Tempelhofstraat Gistel hoek heyvaartlaan

paibijhoNog voor de oorlog hadden we ook een buurtwinkel in Oostende, de wijk die toen nog gemeente Stene was, dicht bij het toenmalige vliegveld. Dat huis staat er nog steeds ongeschonden maar toen de oorlog uitbrak en het vliegveld gebombardeerd werd moesten we wel vluchten!Leegstraat Zevekote (Gistel)
Met paard en kar gebeurde dat want onze Ford bestelwagen werd al voordien opgeëist voor het Rode Kruis. Zo vonden we uiteindelijk een huisje waar we winkel konden houden, dat lag dicht bij het station van Gistel, achteraf gezien was het ook niet zo veilig dus…Klasfoto 1943 met zus en broer gemeenteschool pa met kinderen 1944

Door de nasleep van de oorlog waar vader zoals velen in de collaboratie verzeild geraakte en niet tijdig “zijn kar keerde” maar in de barakken van St-kruis bij Brugge “op pensionaat” Voormalige rijkswachtkazene Gistel opgesloten was zoals dat eufemistische genoemd werd moest moeder in paniek ook vluchten naar haar ouders in Koekelare; nonkel Henri, jongere broer van pa voerde ons per bakfiets dan nog via Zande naar de Kerkstraat in Koekelare.1ae4a7ba06cc4aa15aa78e79e0a7ac30210efde7f249a185f1b779e772f3ebf8

germdeboDaar leden moeder de vijf kinderen bittere armoede, nog een schande te meer na ons welstellende situatie voordien. De schande van een kind van foute ouders te zijn en in armoede te moeten leven zonder trauma hulp, integendeel je werd gepest en bespot heeft mijn verdere leven sterk beïnvloed en gemaakt wie ik nu ben .archief G.Yperman

Gelukkig heb ik van mijn ouders positieve eigenschappen geërfd, leergierigheid en wilskracht wat me uiteindelijk gered heeft en heeft behoed voor negativisme en wraakzucht…
affiche première in GistelHet verhaal in de documentaire gaat over mijn herinneringen, zowel positieve als negatieve .Ik werp geen blaam op mijn vader die ook gevangen zat in een tijd waar de democratie in crisis was en algemene bewondering groeide voor het herrezen Duitsland onder de Nazi’s. Achteraf gezien is het altijd makkelijker om te oordelen en te veroordelen…

graf ouders Gistel Er rust nog altijd een taboe op gebeurtenissen ,uit deze periode hoewel dat langzamerhand verandert, er verschijnen ook meer en meer boeken over dat onderwerp. Van de eerste wereldoorlog is er niemand meer in leven en is het makkelijker praten, het wordt zelfs toeristisch interessant, maar nu, meer dan zeventig jaar na de tweede wereldoorlog nu er sneller mensen zullen wegvallen wordt het hoog tijd om dat taboe te doorbreken.
Ook kinderen van weerstanders tijdens de oorlog hebben trauma’s opgelopen met dat verschil dat ze vaak nadien een soort eerherstel kregen en er over gepraat kon worden, terwijl dat het met kinderen van foute ouders niet het geval was, integendeel…vandaar ook dat de kleinkinderen van die foute ouders er soms niets over willen horen zoals ik in vele gesprekken gehoord heb., gelukkig bestaat het tegenovergestelde ook wel en willen die kleinkinderen weten hoe het wel zat tijdens en na de oorlog …

In mijn eigen film zijn er twee van de geïnterviewden ondertussen al overleden …Tante maria getuige al overleden 2014
Door mijn contacten en reacties op mijn film weet ik dat er veel mensen die toen kind waren nog met een onverwerkt verleden zitten, en om allerlei redenen er niet over kunnen praten. Daarvoor is mijn film ook nuttig.
Bekennen dat je hulp hebt moeten vragen voor je psychische ellende is geen schande. Helaas is dat ook nog vaak taboe. Is het dan verwonderlijk dat er in West-Vlaanderen nog zoveel zelfdodingen zijn?
Zeewacht aankondiging première film Een reden te meer waarom ik met het verhaal naar buiten kom is de actualiteit, vluchtelingen uit oorlogsgebieden komen naar ons om veiligheid te zoeken en kinderen zijn eens te meer weer het slachtoffer van welke kant het gevaar ook komt, kinderen zijn altijd het slachtoffer.

27-05-2016-Film Alfons Vandenbussche voorgesteld (1)Ik hoop ik dat mijn verhaal aantoont dat er bij ons ook vluchtelingen hulp zochten en kinderen onschuldig slachtoffer waren ook al is dat meer dan 70 jaar geleden…