Van Snooky(ville) naar Kampot (bij grens Vietnam)

Van Snooky(ville) naar Kampot (bij grens Vietnam)

 

Are the Belgians happy?

De afspraak was om 11.30 bij het hotel.Dan zou een minibusje me komen oppikken voor de rit van een uur of drie naar Kampot. Het was 12 uur toen ze me oppikten. er zat nog niet veel volk in het busje, meest backpackers op weg naar Vietnam. Het busje werd steeds voller en ten slotte ook nog wat khmers die tevreden moeten zijn met twee op één zitplaats, nog wat bagage erbij en alles was dik in orde.De weg zigzagde tussen aan de ene kant de bergen en aan de andere kant de zee.Maar zigzaggen ook door de vele putten in de weg die de chauffeur die geregeld aan het telefoneren was ook nog wilde vermijden.

Naast me zat een jongen Israëli die net na zijn middelbare school drie jaar legerdienst achter de rug had en nu eerst een half jaar wil rondreizen in Z.O.Azië alvorens verder te studeren.

Ik heb de mooiste jaren van mijn leven daar verknoeid vond hij nu wil hij wat anders zien. Hij vond de khmers niettegenstaande hun armoedig leven er nog gelukkig uitzien en altijd vrolijk ken vriendelijk. Toen ik vertelde dat ik uit België kom vroeg hij me “Are the Belgians happy?” Ik zei dat het in een consu-meer-maatschappij niet zo simpel is om gelukkig te zijn en ik moest toegeven dat de mensen er hier gelukkiger uitzien dan bij ons.

 

La java bleue

 

Na een korte stop halfweg bij een erg modern benzinestation  midden tussen de lentegroene rijstvelden kwamen we om drie uur aan bij het minibus station in Kampot. Ik zag onderweg al het guesthouse met de Franse naam “La java bleueIk had het gevonden in de LP en kreeg daar een heel goede beoordeling als gerenoveerd guesthouse in Franse koloniale stijl.

De baas was zijn siësta aan het nemen en ik hoorde  dadelijk  dat hij maar weinig Engels kent. Ik heb dan maar mijn Frans opgefrist wat hem direct wakker maakte, en hij begon in zuiders Frans te vertellen  dat hij gespecialiseerd is in verse vis BBQ ‘s avonds. Een Engelssprekende boy wees me de grote kamer (er zijn er maar drie) aan en vertelde meteen wat voor uitstappen ik allemaal kon maken via zijn vrienden in de buurt hier. Ik wou meteen een siësta nemen na de rit in het volgepropte busje maar de airco werkte volgens mij totaal onvoldoende en ik voelde me als in een sauna, vlak in de vroege namiddag zon, twee grote ramen naar het zuiden gericht, weliswaar met luiken, en al puffend ging ik de trappen af om de baas te vertellen dat er problemen waren. hij zei eerst dat het overal warm is en ten slotte zou hij zorgen dat de airco ook aan bleef als ik er niet was. Hij zou die op 16° zetten ..

Vergane koloniale glorie…

Ik ben dan maar de stad wat gaan verkennen en wandelde tot aan de oude brug over de brede rivier. Langs de kade in de schaduw van de bomen zaten jonge mensen te vissen, op terrasjes wat ouwe drinkers (jawel ook hier vanaf 16 uur happy Hour!) het lijkt me inderdaad een rustig ingedommeld stadje dat teert op vergane glorie uit de koloniale tijd, nog niet veel toeristen ,zeker geen jonge boozers ,hier ,geen opdringere tuktukkers vriendelijke mensen die je nog goeie dag wensen..

Ik dacht meteen om hier wat te filmen met statief en camera voor het te toeristisch wordt …

‘s Avonds koos ik niet vegetarisch ,toch maar voor de “verse red snapper”  BBQ, niet zo goedkoop als in Snooky maar een charmante omgeving en met Franse wijn…en luide Franse nostalgische java muziek uit een 78-toerenplaat…

 

Met de fiets …

 

Na een lekker (inbegrepen) Baguette ontbijt opgediend door  de joviale baas heb ik een fiets gehuurd en zo kon ik  langs de rivier fietsen, af en toe wat rusten en filmen. Ik nam een vers Cocos drankje aan een stalletje, twee  jongens die normaal op school moeten zitten losten  grote zes liter flessen van op oud karretje en nog oudere brommer. In het haventje waren werklui  cement aan het lossen en vrachtwagens reden af en aan, jawel er wordt hier ook druk gebouwd …

Ik neem de lunch in de buurt het duurt erg lang voor die klaar is want alles wordt vers gemaakt…en ik neem ondertussen nog wat foto’s van de al of niet gerestaureerde huizen…

 

Kan een Airco ontploffen?

In de namiddag wou ik weer wat rusten  op mijn kamer maar het was weer hetzelfde verhaal, een echte sauna Ik vertel het beneden aan de baas, ze zullen het defect( dat erkent hij nu) herstellen.Werklui vinden aan de buitenkant dat de Bougainvillea helemaal in de uitlaat van de AC gegroeid was s en ze halen hele takken uit mijn kamer; Ondertussen ga ik weer fietsen en puffen in het uiterst vochtige weer..

Na de BBQ vraag ik aan de baas hoe het zit en hij beweert dat  het is iets beter. Ik ga rond 21 uur naar mijn kamer , nog altijd een sauna, ik probeer het koeler te maken en opeens een erg luide knal buiten,iedereen komt buiten kijken, ik weet natuurlijk dat het de airco is die ontploft is, het stinkt verschrikkelijk, ik vrees voor brand en roep de baas die nog aan de  BBQ staat. Hij komt in paniek op mijn kamer en zal een oplossing vinden, ze hebben een annex gebouw waar zij wonen en ik krijg daar een kamer met goede AC, ik moet al mijn spullen pakken en verhuizen naar een nette maar kleinere kamer. De bazin excuseert zich duizend keer en zegt dat ik een nacht (ik boekte 8 nachten via Agoda en dus al betaald ) gratis krijg als compensatie;Eindelijk wat afkoeling en rust, het had erger kunnen zijn…

 

Vistrap  bij het water

De baas had mij beloofd dat ik zaterdagmorgen  heel vroeg mee mocht naar de “vistrap” waar de vele bootjes aankomen en de vis door de vrouwen verkocht wordt .Ik dacht meteen aan wat ik ooit eens op het Indische eiland Diu meegemaakt had en gefilmd had. Ik kon er nu ook naar hartelust filmen terwijl de baas  probeerde vis tegen de goedkoopste prijs te vinden voor zijn bbq. Er was van alles te koop bij die kleurrijk geklede vissersvrouwen: veel vissoorten, krabben, schelpdieren,allerlei garnaal enz…Ik mocht ook ‘s avonds filmen terwijl hij aan bbq in actie was; terloops eigenlijk doet hij liever bbq dan het beheer van het guesthouse à la Française..vind ik .’s Avonds heb ik nog een  boottocht gemaakt op de rivier om de ondergaande zon te kunnen meemaken op het water… Wat een rustige avond in tegenstelling tot de avond voordien …

 

De wielerronde van Kampot 

 

Eerder een beetje toevallig op mijn zondagmorgen wandeling kwam ik ze tegen, de laatste renners op weg naar de  aankomst; ik volgde ze en vond de  de tribune met de genodigden  op het centrale Durianplein. Scholieren in uniform moedigden de renners aan en daarna volgden ellenlange speeches door de VIPs tot het de jongeren ten slotte ook te veel werd in de moordende hitte en hun aandacht uiteindelijk ook verslapte; de prijzen: fiets helmen en ander fietsmateriaal was de prijs en de winnende meisjes kwamen eerst aan bod. Leuk om dat als inwoner van een wielerland mee te kunnen maken

 

Wordt vervolgd… 

met o.m met tuktuk naar de enigste skatebowl in Cambodja midden in de jungle…